Mijn complex partiële aanvallen …

door Charmaine

“Vóór mijn hersenoperatie voelde ik de aanvallen altijd aan komen. Dat gevoel, een zgn. aura, begon in mijn borst en steeg dan omhoog en eindigde ergens ‘achter mijn neus’.

“Vóór mijn hersenoperatie voelde ik de aanvallen altijd aan komen."

Een moeilijk te omschrijven sensatie. Daarna wist ik niets meer. Van de mensen om mij heen, weet ik dat ik erg wit werd, begon te smakken en vaak trok de linkerkant van mijn gezicht scheef. Soms liep ik doelloos rond. Dit duurde een paar minuten en ‘dan was ik er weer’.

Na mijn operatie zijn de aanvallen anders. Ik voel ze niet meer aan komen. ‘Het licht’ is van het één op het andere moment uit en dan weet ik niets meer. Ik loop dan doelloos rond en ga meestal op zoek naar mijn medicijndoos. Ik vraag vaak aan de mensen om mij heen of ik epilepsie heb, en die vraag herhaal ik meerdere malen. Ik weet daar zelf niets van.

Op het moment dat mijn omgeving denkt dat ik ‘er weer ben’ wordt dat door mij nog niet zo ervaren. Pas als ik besef dat ik enorm verward ben, dringt het langzaam tot me door dat ik een aanval heb gehad. Dan duurt het echt wel even voordat ik weet welke dag het is, wat ik wilde gaan doen etc. Daarna ben ik gelukkig wel weer in staat de draad op te pakken. Vaak gebeurt dit meerdere malen op zo’n dag, dat noem je dan een cluster, en dan ben ik ’s avonds best wel moe.”