Het heeft me gevormd tot wie ik ben

door Jeroen Timmers (42)

“Ik ben geboren in Zeist waar mijn vader in de jaren 70 officier bij de Koninklijke luchtmacht was in Soesterberg. Toen ik 2 jaar oud was werd er epilepsie geconstateerd bij mijn vader. Onnodig te zeggen dat hij werd afgekeurd voor militaire dienst en zijn loopbaan daar teneinde was. We verhuisden naar Nunspeet waar mijn vader te werk ging in de zaak van zijn vader mijn opa. Dit was ergens rond ’73/’74. Ik kan me weinig herinneren van deze tijd.

Er worden me wel eens dingen van vroeger verteld door mijn moeder, maar verder is het wel een beetje een grijze wolk met flarden. Wat me wel bij staat is dat we meerdere keren voor langere periodes bij vrienden van onze ouders werden ondergebracht als mijn vader naar Zwitserland moest voor onderzoeken.

Een keer of vier in totaal, telkens voor een week of drie, meen ik me te herinneren. Ik had een fijn adres, werd liefdevol opgevangen door tante Margreet. Ik ben eens samen met de broer direct onder mij (ik ben de oudste) meegeweest naar Zwitserland. Toen mijn vader werd onderzocht door de artsen lagen wij met oma aan het zwembad. Af en toe mochten we op bezoek bij papa. Ik kan me kijkend door het raampje een hele hoop draden herinneren, en ergens eronder lag onze vader.

Er is me verteld dat pa één van de heftigste soorten epilepsie had. Hij had ook meerdere aanvallen per dag en zat onder zware medicijnen. Vanwege het feit dat ik ongeveer 2 jaar oud was toen mijn vader deze ziekte kreeg, ben ik nooit iets anders gewend. Het was voor ons dagelijkse kost, bloed slijm en zware verwondingen. Volgens mijn moeder ging ik ook altijd met hem mee naar het bos of fietsen. Ik liet hem niet uit het oog blijkbaar.

Ik kan me hiervan weinig herinneren wel dat we wel eens langs de kant van de weg in de berm zaten. Waarschijnlijk had hij dan weer een aanval gehad. Of op de ijsbaan midden op het ijs met het hoofd van je vader op schoot, die lag te kwijlen en te knarsetanden… Niemand hielp want hij was dronken. Dacht men … Ja, dat zijn dingen die je vormen, denk ik. Het markeert een periode in mijn leven die ik niemand gun.

Mijn moeder was de drijvende kracht in onze familie. We gingen op vakantie met mams, met z’n vijven. Pa ging nooit mee, die moest werken. Hij zat onder de medicijnen en leefde als een zombie. Ons hele leven draaide om pa en zijn ziekte. Mijn moeder was degene die hemel en aarde bewoog om pa beter te krijgen, want dit was ook geen leven voor hem. Dat verklaarde dus ook de tripjes naar Zwitserland waar onze vader uiteindelijk werd geopereerd door een Turkse arts die zijn gehele linker slaapkwab verwijderde. Een zeer risicovolle ingreep met een kleine kans van slagen maar die na goed overleg toch werd doorgezet door mijn ouders.

Dit geeft denk ik ook wel aan hoe ernstig zijn ziekte was. Het was ook geen leven voor hem en ons. Uiteindelijk is onze vader al epilepsievrij sinds midden jaren 80, ik geloof 1986. Het resultaat is volledige genezing. Voor wat betreft het vallen dan… Het heeft tot gevolg gehad dat het karakter van mijn vader volledig veranderde. Wat uiteindelijk resulteerde in het einde van het huwelijk van mijn ouders toen ik 18 jaar oud was.

Voor mij persoonlijk veranderde er weinig. Dat wil zeggen, ik deed toch alles al met mijn moeder: brommer kijken op m’n 16e, eerste keer autorijden met mams, enz enz. Pa was er toch nooit. En als hij er was dan was hij een zombie en moesten we naar bed, dan had hij rust. Mijn moeder heeft het leven van mijn vader gered. Zij alleen heeft er voor gezorgd dat hij weer “gezond” is. Zij alleen.

Ik heb geen contact meer met mijn vader. Hij is weer getrouwd en heeft stiefkinderen met kleinkinderen.

Ik merk dat naarmate mijn leeftijd vordert ik steeds vaker moet denken aan die tijd. Aan de verwondingen, aan de kreten “Jeroen, snel een theedoek!”. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik raak ook niet snel van iets onder de indruk. Blijf eigenlijk altijd kalm en zelfverzekerd. Ik heb vroeg geleerd met extremen om te moeten gaan. Dankzij mijn moeder kan ik terugkijken op een liefdevolle gelukkige jeugd. Zonder vader, dat dan wel … Mam bedankt!

Gek genoeg ben ik niet verbitterd, ook al lijkt dat misschien zo. Ik ben ook niet boos, alleen verdrietig, heel erg verdrietig dat het zo heeft moeten lopen. Ik denk soms wel eens, ouwe je weet niet wat je mist …”.

Mijn naam is Jeroen Timmers, ik ben 42 jaar en getrouwd met Danielle.
Wij hebben twee kinderen, Rick en Jeroen van 20 en 17 jaar oud.

Lees ook:

Deze pagina delen