Mijn oor zit nog steeds dicht…

Maandag 5 maart

Nu de ontslagdatum dichtbij komt, word ik toch een beetje gespannen. Ik heb van die gedachtes als: ben ik er nu wel echt aan toe? Ben ik beter genoeg? Gaat er niet nog iets gebeuren? Enzovoort. Ik kon niet zo lekker in slaap komen daardoor. Uiteindelijk ben ik wel in slaap gevallen nadat ik een kopje warme thee had gedronken bij de balie. Alleen om 6:00 uur kwam de verpleegkundige al melden dat hij straks zou komen voor het infuus…. Uiteindelijk is hij toch niet gekomen. Toen kreeg ik het infuus van de dagdienst. En het was een feest, want het is mijn laatste kuur! Nog één keer een halfuur en nog even spoelen en toen mocht het infuus uit mijn arm. Dat was echt fijn, het slangetje begon ook een beetje te irriteren namelijk. Het infuus is tenslotte geen naald dat in je arm zit. Dat heb ik altijd gedacht, maar sinds ik 3x in een halfjaar ben opgenomen, heb ik ook nog eens wat kleine feitjes geleerd. Bij mij zat het infuus er nu ook al 6 dagen in… Dus het werd ook wel tijd dat hij eruit zou gaan.

Aan het begin van de dag voelde ik me niet zo lekker, ik heb gedoucht en heb toen nog een tijd op bed gelegen. Dat hielp wel. Tegen de middag begon ik me wat beter te voelen, gelukkig maar. Toen kwamen mijn moeder en een vriendin. Dat was gezellig! We hebben samen wat druiven gegeten en ook paaseitjes. Hahaha… nu al, gewoon omdat het kan. Ik bleef op bed hangen en zo konden we even bijkletsen.

Om 15:00 uur moest ik bij de KNO-arts zijn, aangezien ik sinds de operatie last heb van mijn linkeroor. Die zit hartstikke dicht. Ook hoor ik zo nu en dan wat gekraak en gerommel binnenin. Dan maak je je toch een beetje zorgen en 1,5 week geleden moesten mensen echt in mijn rechteroor praten zodat ik hen goed kon verstaan. Nu is dat wel wat minder gelukkig, maar ’s ochtends zit mijn oor nog steeds hartstikke dicht. Daarom was het fijn dat ik zo plotseling bij een KNO-arts terecht kon. Het bleek dat er veel oorsmeer op een hoop zat. Dit komt volgens de KNO-arts vaak voor na een operatie. Bij een operatie waarbij je onder volledige narcose gaat, krijg je een tube in je keel die je ademhaling overneemt. Je keel en oren staan in verbinding met elkaar, waarbij er tijdens een operatie druk tussen kan ontstaan. Hierdoor kan oorsmeer nergens heen. Als er na een operatie vervolgens drukverband om je hoofd zit, zal dat nog eens extra op je oor drukken. Vandaar dat je oor dan behoorlijk dicht kan gaan zitten. Mijn beiden oren zijn nu schoon gemaakt, dus als het goed is, is het probleem nu opgelost. Als er na 4 weken geen verandering zou zijn of ik het nog steeds niet vertrouw, kan ik een nieuwe afspraak maken bij de KNO-arts, op dezelfde tijd als ik ook weer een afspraak heb op de poli met de neurochirurg en verpleegkundig specialist.

Na het bezoek bij de KNO-arts was het alweer eind van de middag. Mijn moeder ging naar huis en ik ging praten met mijn nieuwe kamergenoten. Onder andere een meneer die morgen ook geopereerd wordt vanwege epilepsie. Daar heb ik wel een goed gesprek mee gehad, dan kan je toch weer ervaringen delen, dat is altijd fijn. Hier in het ziekenhuis leer je pas echt mensen kennen die in hetzelfde schuitje zitten en het is fijn om met zulke mensen in contact te komen.
Vanavond is in principe mijn laatste avond in het ziekenhuis en dus heb ik mijn laatste avondmaaltijd gegeten! Morgen mag ik met ontslag. Vanochtend kreeg ik van Janine Ophorst de vraag of ik bij een voordracht over epilepsiechirurgie van neurochirurg dr. Van Eijsden wilde zijn om mijn verhaal en ervaringen te vertellen aan medische studenten.

Nu weet ik nog niet of ik gewoon hier op de afdeling nog een keer kan eten of dat dat anders moet. Dat heb ik nog even nagevraagd en er kan wel iets geregeld worden zodat ik op tijd kan avondeten. Sowieso wil ik ontzettend graag mijn verhaal vertellen. Zeker nu ik de operatie pas 2 weken geleden heb gehad en alles dus nog heel vers in mijn geheugen zit. Evenals dat het litteken, nou ja, eigenlijk gewoon de wond met hechtingen, nu nog goed te zien is. Het lijkt mij heel bijzonder en mooi om morgen bij die voordracht te zijn. Daarom heb ik haar gemaild dat ik daar zeker bij wil zijn. Ook omdat ik dr. Van Eijsden nog graag zou willen bedanken voor alles wat hij heeft gedaan voor mij in het epilepsiechirurgie-traject. Ik zie het verder als een kans voor mezelf om alles van me af te praten. Het zijn toch 2 pittige (plotselinge) weken voor mij geweest. Daarom zie ik dit als een mooie en positieve afsluiter van 2 heftige weken in het ziekenhuis.
Graag wil ik nog wel een keer terugkomen op de afdeling om ook iets aan de verpleegkundigen te kunnen geven. Ook zij mogen zéker bedankt worden voor alles, zij mogen ook zeker de waardering namens de patiënten zien voor hun werk. Nu heb ik nog een lekkere rustig avond en ik kijk uit naar morgen. Morgen ben ik dan gewoon nog de hele dag op de afdeling en spaar ik mijn energie voor de avond. Het is een vraag van een neurochirurg waar ik geen nee op kan zeggen. Dit voelt speciaal voor mij.

Dit is de laatste keer dat ik antibiotica via het infuus moest krijgen vanwege de longontsteking. Wat een opluchting. Ik voel me ook met de dag beter, dus dat is hartstikke fijn. Morgen mag ik dus naar huis en dan is alles voorbij! Daarom moest ik deze foto toch nog even maken, omdat ik ‘afscheid’ neem van de antibiotica die goed zijn werk heeft gedaan afgelopen week.

dd

Deze pagina delen