“Als ‘ie maar gezond is …”

Siem met moeder MiekeMieke Offermans (30) en haar zwangerschap …

“Ik was voor mijn epilepsie al onder behandeling bij een neuroloog van Kempenhaeghe toen de kinderwens bij ons speelde. Dus ruim van te voren besproken met de arts. Wat te doen met de medicatie? Geprobeerd de medicatie helemaal af te bouwen. Dat ging niet goed, ik kreeg aanvallen. Toen, in goed overleg met artsen, besloten mét medicatie zwanger te worden.

Tijdens de zwangerschap heb ik mijn medicatie moeten ophogen. Wat doet dat met de baby … ? Maar een grote aanval is ook niet goed … Je hoort cijfertjes, percentages over de kans op … die liggen laag, maar toch … Natuurlijk is het fijn om feiten te horen. Dat moet ook! Maar het hielp mij niet. Ik maakte me vreselijke zorgen, stond enorm onder spanning, waar ik me natuurlijk ook weer zorgen over maakte … Ik was zo bang dat het niet goed zou gaan met het kindje. Ik voelde me zó verantwoordelijk, jíj hebt dat kind in je buik! Niemand in je omgeving die je begrijpt, ook niet kan begrijpen waarschijnlijk.

En toen liep ik tegen die poster aan op Kempenhaeghe over vrouwen met epilepsie! Daar stond precies wat ík meemaakte.

“Het beleven van een kinderwens, zwangerschap en moederschap vindt voor vrouwen met epilepsie plaats in het spanningsveld tussen enerzijds de roze wolk van een kinderwens, anderzijds de schaduw van het hebben van epilepsie.”

Ik heb toen een aantal keer een gesprek gehad met Carly, de verpleegkundig specialist. Met haar kon ik beslissingen rustig voorbereiden en mijn zorgen bespreken. Zo kwamen we gezamenlijk tot beslissingen waar ik achter kon staan. Ik vind het ook heel fijn dat je tussendoor een mailtje kunt sturen of bellen als je ergens tegen aanloopt. Even kort contact en je kunt weer door. Het is heerlijk om iemand te hebben die de feiten kent én oog heeft voor de menselijke kant, de gevoelskant. En dat heb je gewoon óók nodig, naast het medische.

Siem met oudersBevalling

Ook over de bevalling hebben we uitgebreid gesproken. Ik wilde eigenlijk liever een keizersnee, dat leek me veiliger. Er is overleg geweest tussen de neuroloog, de verpleegkundig specialist en de gynaecoloog. Op basis van kennis en ervaring is geadviseerd toch natuurlijk te bevallen. Omdat de bevalling té lang ging duren is uiteindelijk toch tot een keizersnee besloten. Ook daar zag ik van te voren erg tegenop omdat ik bang was dat ik onder algehele narcose moest. Ik was echt bang dat dat negatief zou kunnen uitwerken. Er niet zelf bij zijn, een rottige zwangerschap, hormonen … Wat heeft dat voor een effect op de band met je kind? Ik wilde daarom ook zoveel mogelijk weten over ons kind, of ’t een jongen of een meisje was, ik wilde echt weten voor wie ik ’t allemaal deed. Maar… het is allemaal goed uitgepakt: we hebben een heerlijke, gezonde jongen, Siem! Hij is inmiddels een paar maanden oud.

Veiligheid bij het verzorgen

Ook daar hebben we over gepraat. Ik was heel blij met de folder ‘De zorg voor een kind‘ (mijn kraamverzorgster ook trouwens!). Het maakte me goed bewust waar de risico’s zitten. Ik doe voorlopig alle verzorging ‘beneden’ zodat ik niet onnodig trappen hoef te lopen met Siem. En zo zal ik nooit mijn zoon in bad doen zonder dat mijn man er bij is. Gelukkig is overal een mouw aan te passen zoals gewoonweg wassen met een bakje water naast de commode. Dit soort onnodige risico’s uitsluiten geeft rust.

Deze pagina delen