Helemaal mijn dag niet

Woensdag 28 februari

Het is alweer bijna maart! Maar goed, vandaag nog niet. Deze ochtend werd ik zowaar een uur later wakker van de hoofdpijn en de kou. Zou de antibiotica dan nu langzaam zijn werk aan het doen zijn? Ik denk toch van niet, dat zou wel erg snel zijn. Ik heb toen om 6:05 uur om een pijnstiller gevraagd. Die kreeg ik, maar ik kreeg het helaas tegelijkertijd kouder en kouder… Ik was nog niet zo erg aan het rillen als gisterochtend, maar ik weet niet zo goed hoe ik het nu warm kon krijgen…

Om 7:50 uur kwam er iemand om weer bloed te prikken. Tussendoor werden de controles even gedaan en ik had 39,3 graden koorts, geen goed teken dus. Rond 8:15 uur werd ik opeens door een verpleegkundige in mijn bed naar de lift gereden omdat ik een picc-lijn zou krijgen. Dat is handig als je voor een langere tijd medicijnen moet krijgen via het infuus, zoals antibiotica. Het vervelende was dat ik nog geen pijnmedicatie had gekregen, dus de pijn nam steeds meer toe…
Ik moest een operatiepakje aan, want dit infuus moet steriel aangelegd worden. Niet fijn als je het al zo koud hebt. Vervolgens waren er twee mensen die eerst bij mijn rechterarm gingen zoeken naar een goed vat en ik probeerde de pijn tijdelijk zoveel mogelijk te negeren. In mijn rechterarm konden ze geen goed vat vinden voor de picc-lijn. Uiteindelijk konden ze bij mijn linkerarm óók geen geschikt vat vinden. Zowel links als rechts zijn mijn bloedvaten veel te dun en te klein. Er werd me verteld dat mijn bloedvaten mogelijk wat wijder konden gaan staan als er meer vocht in zou komen. Nu voel ik me toch best wel ziek, dus dan is het een challenge om meer water te moeten gaan drinken. Dat was dus niet echt leuk om te horen. Er zat geen andere optie op dan een ‘gewoon’ infuus te prikken voor de antibiotica. Toen brak ik, want ik had inmiddels zo’n ontzettende pijn gekregen en ik had het ook nog steeds heel erg koud. Voor mijn gevoel hebben ze er bijna een uur over gedaan om te zoeken naar een plek voor een picc-lijn. Ik wilde echt zo snel mogelijk terug naar de afdeling voor pijnstillers. Dat gebeurde redelijk snel, een verpleegkundige haalde me op.

Weer terug op zaal wilde ik zo snel mogelijk al mijn medicatie. Toen ik die eindelijk allemaal had gekregen, ben ik gaan slapen. Ik was helemaal kapot van deze ochtend. Zoals ik al vertelde, had ik geen trek of dorst. Dus via het infuus kreeg ik vocht en kon ik tenminste even rustig gaan slapen. Rond het middaguur werd mijn temperatuur nog een keer gemeten, toen was het 38 graden, maar wel met 2 paracetamollen en 1 Celebrex.

Later die dag kwamen mijn vader en zusje op bezoek, dat was wel even fijn. Ik voelde me vandaag zo vervelend, dat ik vooral blij was dat ik mijn zusje zag. We hebben het rustig aangedaan, beetje kletsen en ik bleef verder op bed liggen. Toen ze er een tijdje waren, bood mijn vader aan om mijn ontbijt te snijden en het lukte zowaar ook om mijn ontbijt op te eten: een peer. Ik had helaas weinig puf om een rondje te lopen over de afdeling. Rond 15:00 uur begon de pijn in mijn hoofd weer erger te worden. Het was fijn dat ik toen een morfinepilletje mocht nemen. Dat pilletje werkte best goed, waardoor ik snel tijdelijk even geen pijn voelde en nog even met mijn zusje kon kletsen over onzinnige dingen, ach als het maar gezellig is!

Toen mijn vader en zusje terug naar huis gingen, heb ik weer een beetje geprobeerd te slapen. Dat lukte toen niet, want het was best wel druk op zaal. Er was ontzettend veel visite. Toen heb ik via mijn mobiel met wat familie en vriendinnen gekletst op Whatsapp.

Raar genoeg voel ik mij ‘s ochtends ontzettend ziek en heb ik hoge koorts. Later op de dag wordt dat steeds wat minder. Gelukkig heb ik wat kunnen avondeten (ik had wel een kleine portie besteld hoor) en daarna ben ik weer in slaap gevallen. Ik merkte dat ik de extra slaap toch zeker wel goed kan gebruiken. Nog wat later op de avond is het gelukt om samen met een verpleegkundige een rustig rondje over de afdeling te wandelen! Ik ben blij dat deze dag ook weer voorbij is, een dag waarvan ik hoopte dat ik al over de piek heen zou zijn van de longontsteking, maar wat niet zo bleek te zijn. Morgen is er weer een nieuwe dag. Er komt heus wel een dag dat ik me écht beter ga voelen, maar nu blijkbaar nog even niet. Een verpleegkundige heeft gezegd dat die antibiotica ook zo z’n tijd nodig heeft om te kunnen gaan werken. Ik hoop stiekem dat het morgen echt beter gaat. En als dat niet zo is, dan zien we die dag daarop wel weer. Voor nu is het vooral veel geduld hebben, ook al is dat best moeilijk.

vochtVocht en antibiotica via het infuus

Deze pagina delen