Het gaat echt beter met mij

Zondag 4 maart

Nóg een zondag in het ziekenhuis, wat saai toch.
Vannacht heb ik best wel goed geslapen en vanochtend om 6:45 uur werd ik alweer wakker gemaakt voor de antibiotica. Gelukkig hoeft die maar een halfuurtje via het infuus gegeven worden én het hoeft ook maar één keer per dag. Ik merk dat ik me elke dag weer wat beter voel dankzij de antibiotica. Dat is echt ontzettend fijn, waardoor ik in principe dinsdag naar huis mag! De rest van de dag heb ik genoeg tijd om wat anders te doen, maar wat kan je nou voor anders doen in een ziekenhuis? Eigenlijk is er niets anders te doen dan rondjes lopen op de afdeling, even naar beneden gaan en dan weer op bed zitten. Of met vriendinnen en familie praten via Whatsapp, vooral dat is een goede dagbesteding hier. Nou merk ik dat alles bij elkaar best vermoeiend is. Mijn energieniveau is nog niet zo hoog. Daar zal ik thuis (met beleid) nog veel aan moeten werken. Ook die prikkels die overal vandaan komen is wel ingewikkeld.

Vandaag kwam mijn vader weer rond lunchtijd en toen heb ik eerst een lekker croissantje gegeten (heeft het ziekenhuis alleen op zondagmiddag) en daarna zijn we naar beneden gegaan met de lift en hebben we daar wat rondgekeken. Ik ben blij dat me dat nu lukt, helemaal naar beneden, zonder dat ik meteen erge hoofdpijn heb of duizelig word. Beneden was het aardig uitgestorven, het is in elk geval duidelijk te merken dat het zondag is. Daarna zijn mijn vader en ik een potje gaan pesten op de kamer dat uiteindelijk ruim een halfuur duurde. Als een potje pesten zo lang duurt, heb je dat ook wel weer gezien.

Toen mijn vader in de loop van de middag weg ging, heb ik aan een verpleegkundige gevraagd of ze opnieuw een vlecht naar rechts wilde maken. Mijn vlecht was al 3 dagen niet meer opnieuw gedaan, dus er hingen allemaal pieken uit. En ik vond zelf mijn haar er ook niet echt meer goed uitzien. De verpleegkundige heeft toen voorzichtig mijn haar geborsteld en ze heeft er vervolgens weer een vlecht in gemaakt. Ze heeft nog geprobeerd een vissengraat te maken en ze wilde ook nog proberen in te vlechten, maar dat is het allemaal niet geworden. Het werd gewoon een vlecht naar rechts. Daar kan ik hopelijk weer even mee verder. Ik wil niet dat er haar in de hechtingen blijven hangen. Met een vlecht kan je dat denk ik het beste voorkomen. Voorlopig blijft mijn haar dus zo ingevlochten, zodat de wond links op mijn hoofd zoveel mogelijk frisse lucht krijgt.

Daarna ben ik gaan slapen, ik merk dat ik nog steeds snel moe ben. Ook is het vast zo dat ik gewoon veel slaap nodig heb om te kunnen herstellen. Zo’n middagdutje is best wel fijn. Ik kwam mijn bed pas weer uit toen ik zag dat het avondeten kwam. Dat was vandaag om 17:30 uur, lekker op tijd dus. Na het eten heb ik wat rondjes gelopen over de afdeling en verder was deze zondagavond behoorlijk saai. Wat nog steeds wel stom was, is dat ik nog steeds die tromboseprikken krijg. Ik beweeg inmiddels voldoende en voel me daar ook goed genoeg voor en toch krijg ik die stomme prikjes nog… Later op de avond kwam plotseling toch nog de neurochirurg langs om te vragen hoe het nu ging en toen heb ik ook gevraagd waarom ik nog steeds elke avond een tromboseprik krijg, terwijl ik afgelopen 3 dagen zeker wel genoeg heb bewogen. En al helemaal in vergelijking met vorige week en aan het begin van deze week. Vanaf nu staat de tromboseprik niet meer voorgeschreven, ben ik daar eindelijk van af!

Pas achteraf kwam ik met nog wat meer dingetjes, die ik nog aan de neurochirurg had willen vragen. Die heb ik dus aan de verpleegkundige verteld, zodat dat nu in mijn dossier staat. Dan kan ik daar hopelijk morgen antwoord op krijgen.
Momenteel heb ik nog wel hoofdpijn, maar toch zeker wel minder dan vorige week en begin van deze week. De hoofdpijn zal nog wel een tijdje blijven door de operatie, maar het is aardig te onderdrukken door paracetamol en Celebrex op vaste tijdstippen te nemen. Ik voel wel echt dat de longontsteking langzaam over gaat. Ik heb tenslotte al 3 dagen ’s ochtends geen koude rillingen meer gehad en ik heb ook geen hoge koorts meer. Morgen begint weer een nieuwe week, waarin ik naar huis mag. Na 2 weken heb ik het ziekenhuis toch echt wel gezien. Ik kijk ernaar uit om morgen de laatste keer antibiotica te krijgen en dat dan het infuus eruit mag. Dan gaat mijn herstel weer een stap vooruit..

 

Deze pagina delen