Een halfjaar later

Augustus

Het afgelopen halfjaar begon met het fysieke herstel. De eerste 3 maanden ben ik weer teruggegaan naar de fysiotherapeut om rustig aan mijn conditie op te bouwen. Zo mocht ik de eerste 6 weken niet fietsen en zware dingen tillen. Wel kon ik in de praktijk van de fysiotherapeut op de hometrainer fietsen en daarmee dus al wel weer aan mijn conditie werken. Ook heb ik veel aan mijn 2 honden gehad, ik kon steeds weer grotere wandelingen met ze maken. Ik kon het wandelen met de honden rustig opbouwen in elk geval. De eerste maand heb ik thuis nog wel Oxycodon en paracetamol gebruikt en daarna kon ik dat langzaam gaan afbouwen. Met de Oxycodon ben ik wel eerder gestopt, dat moest ook wel.

Daarna kwam ook het mentale herstel. Dat was behoorlijk ingewikkeld. Ik piekerde heel erg veel en dacht veel terug aan situaties in het ziekenhuis die veel indruk hebben gemaakt op mij. Ik dacht weer aan het diepte-EEG, de opname waarbij mijn eerste ziekenhuiservaring begon. Ook de opname in december was heftig achteraf. Ik dacht terug aan de onderzoeken die toen gedaan zijn en die ik nog nooit had gehad (ruggenprik bijvoorbeeld), het in isolatie liggen in het ziekenhuis en de revalidatie thuis met de fysiotherapeut, nadat ik was ontslagen. Toen kwam het herstel en het wachten tot maart, dat toch februari bleek te worden. De longontsteking na de operatie die mij behoorlijk heeft genekt en tot slot de schrik toen een deel van de wond openging. Het is veel geweest en ik merk dat ik nog steeds bezig ben met het verwerken ervan en om het allemaal een plek te geven. Gelukkig kon en kan ik met een maatschappelijk werker van de SEIN hier goed over praten.

Na de infectie eind april/begin mei kom ik het paardrijden weer oppakken. Ik voelde me een stuk fitter en kon ook veel sneller weer lekker draven en galopperen in vergelijking met januari. Toen het paardrijden weer goed ging, ben ik ook op zoek gegaan naar een bijbaan voor de zomer. Ik merkte dat ik weer dingen moest gaan doen, dat ik mijn leven weer kon oppakken. Nu heb ik een zomerbaan in de horeca en ook nog in een winkel. Dat is heel fijn. Hierdoor kan ik merken wat ik wel aan kan en wat (nog) niet, maar eigenlijk merk ik dat alles (fysiek) wel weer lukt. Ook kijk ik uit naar september dan begin ik met mijn studie Journalistiek in Utrecht. Daar heb ik heel veel zin in!

Ook al moet ik sowieso nog een jaar de anti-epileptica blijven nemen, tot nu toe ben ik aanvalsvrij en dat geeft mij veel minder zorgen en meer energie. Het is allemaal niet niks geweest, maar ik hoop en denk dat het mij op lange termijn zoveel kan opleveren.

Wen Xin van der Linden,

augustus 2018

Deze pagina delen