De dag van de operatie

Dinsdag 20 februari

Ochtend

Vannacht heb ik niet lekker kunnen slapen. Ik voelde behoorlijk wat spanning en het lukte gewoon niet om een beetje relaxt te gaan slapen. Daarom had ik een slaappilletje gekregen van de verpleegkundige. Dat pilletje werkte uiteindelijk wel wat om in slaap te kunnen vallen, maar doorslapen lukte niet. Vanaf half 7 lukte het me echt niet meer om nog in bed te blijven. Ik voelde me hartstikke onrustig en ben toen aan tafel bij de balie gaan zitten. Ach, het duurt nu toch niet zo lang meer totdat er van dienst wordt gewisseld en dat de dag weer begint, was mijn gedachte daarbij.

Deze ochtend mag ik niet meer ontbijten, helaas. Logisch voor een operatie natuurlijk, 6 uur van tevoren moet je nuchter zijn, maar het is toch ook wel lastig. Ik had midden in de nacht nog iets kunnen eten, maar op dat moment denk je daar ook niet echt aan. Twee uur voor de operatie mag ik ook niets meer drinken. Natuurlijk mag je nog wel een glas water drinken om je medicijnen in te nemen, maar meer ook niet. Voor de operatie krijg ik ook nog 2 glazen koolhydraatrijke fruitsap. Ze zeggen dat die voor een beter herstel zorgen na de operatie. Na de operatie moet ik naar de 24uurs recovery, dus ik kom pas morgen weer op de afdeling. Dat is ook opnieuw wel weer spannend. Ik weet nog van de vorige keer bij het diepte-EEG dat mijn hele lichaam op de 24uurs recovery in de gaten werd gehouden en dat ik daardoor echt vaak weer opnieuw wakker werd gemaakt. Ook wordt er zo nu en dan weer een nieuwe infuuszak vervangen, dus er gebeurt best veel. Zeker als je net een zware operatie hebt gehad.

Nu is het toch echt wachten tot dat ik zo’n operatiejasje aan moet doen en dat ik naar de OK mag. Geen idee wanneer ik na de operatie weer in staat ben om een blog te schrijven, maar ik hoop toch zo snel mogelijk!

Hopelijk is dit de operatie die mijn leven gaat veranderen. Een operatie die ervoor zorgt dat ik aanvalsvrij word. Daar ga ik 100% voor!

Uiteindelijk kreeg ik rond 10:00 uur een operatiejasje aan en toen mocht ik meteen naar de verdieping van de OK’s. Daar moest ik nog een kwartiertje wachten en toen werd ik naar de OK gereden. Daar kreeg ik een infuus voor de narcose, werden mijn gegevens nog een keer gecheckt en stelde een aantal mensen zich nog aan mij voor. Dit was onder andere een assistent van de neurochirurg en een assistent van de anesthesist en nog iemand volgens mij. Ook heeft de anesthesist nog even met me gepraat en geprobeerd mij gerust te stellen. Ik was eenmaal op de OK wel héél erg gespannen. Ze zei tegen mij dat ik, zoals ik de narcose in ga, er ook zo uit zou komen. Ik probeerde rustiger te worden, maar dat is niet gelukt. Nadat alles gecheckt was en het infuus in mijn hand zat, kon de narcose gegeven worden. Ik kreeg extra zuurstof terwijl de narcose via het infuus toegediend werd. Eerst werd ik een beetje duizelig en toen was ik weg. De operatie kon beginnen.

Middag en avond

Ik werd wakker op de 24uurs recovery, daar werd ik nog goed in de gaten gehouden. Ik had een infuus in mijn voet, arm en polsslagader. Het infuus in mijn polsslagader kon mijn bloeddruk makkelijker in de gaten houden en er kon ook makkelijk bloed afgenomen worden. Via de andere 2 infusen konden er pijnstillers worden gegeven, zoals (vloeibare) paracetamol en morfine. Ook kreeg ik vocht via het infuus. Op mijn buik en zij zaten wat plakkers, waardoor ze onder andere mijn hartslag in de gaten konden houden. Wat raar was, was, dat ik aan het hyperventileren was en daarbij steeds mijn rechterarm en rechterbeen omhoog bewoog. Dat zou ook kunnen komen doordat ik de operatie zo gespannen in was gegaan. Er werd al snel besloten dat ze hiervoor een EEG van 20 minuten wilden maken, om uit te sluiten dat het niet iets van een insult zou zijn. Dat bleek gelukkig niet zo te zijn! Het hyperventileren werd ook inmiddels steeds minder en mijn ademhaling werd rustiger. Op een gegeven moment was het helemaal verdwenen. De operatie heeft van 10:30 tot ongeveer 15:15 uur geduurd.

Mijn ouders en zus waren even langsgekomen op de 24uurs recovery om te zien hoe het met mij ging. Het ging duidelijk beter met mij dan na de operatie voor het diepte-EEG. Dat was voor hun natuurlijk heel fijn om te zien. Verder heb ik de hele dag en nacht op de 24uurs recovery heel veel geslapen. Zo nu en dan werd ik wakker gemaakt om te checken of ik mijn armen en benen nog kon bewegen en werd mijn pupilreflex gecontroleerd. Ook werd er regelmatig gevraagd hoeveel pijn ik had. Dan konden ze eventueel nog wat morfine geven. Dat is best vaak gegeven deze nacht. Op een gegeven moment was mijn bloedsuikerspiegel te laag, dus heb ik midden in de nacht een ijsje gegeten en een stukje ontbijtkoek. Dat hielp gelukkig!
Mijn ervaring is dat het best fijn was om deze dag en nacht op de 24uurs recovery te liggen, zodat ze je na zo’n heftige operatie nog even goed in de gaten kunnen houden.

Ps. In december is het eigenlijk niet duidelijk geweest wat ik heb gehad. De neurochirurg heeft gezegd dat het niet aangetoond is, dat het een hersenvliesontsteking was. Het was een infectie, maar wat voor infectie het was en hoe ik dat heb gekregen, zal ik nooit te weten komen.

 

 

Deze pagina delen