Een college geven en dan naar huis

Dinsdag 6 maart

Helaas was mijn laatste nacht in het UMC Utrecht niet zo lekker. Nu ik mij weer beter voel, ga ik over alle dingen nadenken die de afgelopen periode zijn gebeurd. Het gaat onder andere om dat plotselinge telefoontje waarbij de vraag was of ik overmorgen geopereerd wilde worden, toen de operatie zelf en daarna de longontsteking waardoor ik ruim 2 weken in het ziekenhuis heb gelegen. Ook bekijk ik het nu over een langere periode, vanaf het diepte-EEG in oktober tot nu. Alles is binnen een halfjaar gebeurd. Heel fijn dat het einde van het traject zo snel ging, maar het is ook wel heel veel en heftig. Ik ging daarom maandag op dinsdagnacht bij de balie zitten en toen ben ik gaan huilen. Ik hoopte dat dat zou opluchten, maar helaas niet. Er was wel een verpleegkundige die me even troostte. Dat was lief. Op een gegeven moment moest ik mezelf toch echt bij elkaar rapen en het voor nu even verbergen. Zo voelde het. Uiteindelijk heb ik alsnog erg weinig geslapen.
Vandaag kon ik alles rustig aan gaan opruimen en me klaar maken om naar huis te gaan, maar eerst s’ avonds nog mee naar het college met dr. Van Eijsden.
Deze ochtend mocht ik mijn hele hoofdhuid wassen. Dat was wel weer even spannend. Links zitten er nog steeds hechtingen, dus ik ben bang dat ik dan toch iets verkeerd zou doen, waardoor het gaat bloeden ofzo. Heel voorzichtig heb ik shampoo in mijn haar gedaan en meteen weer uitgespoeld. De douche op de linkerkant van mijn hoofd was wel een beetje gevoelig. Voor de eerste keer na de operatie was nu al mijn haar gewassen! Ook toch weer een kleine stap vooruit.
Er kwamen gisteren en vandaag ook weer nieuwe mensen op de kamer. Een beetje mee gepraat, maar na 2 weken ben ik het toch ook wel zat om mensen te zien komen en weer te zien gaan. Vandaag was ik eindelijk iemand die zou gaan.
Mijn vader kwam in de loop van de middag omdat hij graag bij het college van dr. Van Eijsden wilde zijn. Ook was de enige optie voor mij dat ik opgehaald zou worden. We hebben in de middag gewacht op de ontslagbrieven. Een brief voor de huisarts, voor de fysiotherapeut, een herhaalrecept etc. Voordat mijn vader er was, heb ik nóg een keer gehuild, ik mocht in de koffiekamer gaan zitten van de verpleegkundigen. Dat was fijn, daar is het rustig. Het verdriet, de spanning en de stress komt er nu langzaam uit. Het is een hele ontlading en op een gegeven moment is het ook overdag allemaal te veel. Toen was er een leerling-verpleegkundige die bij me is gaan zitten. Haar heb ik de afgelopen 2 weken regelmatig als verpleegkundige gehad. Ook kreeg ik een hele tissuedoos van een andere verpleegkundige, zodat ik zo lang kon huilen als ik wilde. Ik heb toen behoorlijk lang zitten huilen. Waarom huilen in het ziekenhuis goed was, is denk ik, omdat hier alles is gebeurd. Het positieve is hier gebeurd, namelijk de operatie die eigenlijk pas midden maart zou zijn, maar ook het negatieve, zoals de longontsteking. Een deel van mijn verdriet wil ik dus hier kwijt, natuurlijk kan ik thuis nog een keer huilen als ik zou willen, maar dat is dan toch anders.
Eind van de middag zijn mijn vader en ik gaan eten in een restaurant van het ziekenhuis en daarna was het wachten tot dr. Van Eijsden mijn vader en mij kwam ophalen. We zouden namelijk naar een zaal gaan, helemaal aan de andere kant van het ziekenhuisgebouw. Daar waren best veel studenten die op eigen initiatief een college wilden over epilepsiechirurgie. Ze wilden allemaal chirurg worden, nog specifieker neurochirurg en mogelijk zich specialiseren in epilepsiechirurgie. Het was een leuke avond. Het informatieve stuk werd gemengd met mijn ervaringen. We hebben het veel over het diepte-EEG gehad. Ook was er veel interesse voor de soort epileptische aanvallen en waarom iemand geopereerd zou willen worden. Wat zijn redenen dat iemand aan het epilepsiechirurgie-traject begint? Die redenen zijn uiteenlopend. Het college heeft ruim 2 uur geduurd. Daarna was ik ook wel op, het kostte me best veel energie. Dr. Van Eijsden kreeg een fles wijn als bedankje en ik een doos Merci. Heel aardig van de studenten!

Daarna ging ik dan eindelijk naar huis! De beste plek om verder te herstellen. Dit was mijn blog over de 2 weken die ik in het ziekenhuis heb gelegen. Nu zal ik niet dagelijks meer bloggen, maar ik zal zeker nog wel eens bloggen over mijn herstelperiode en ik moet ook nog een paar keer terug naar Utrecht ter controle. Meer blogs van mij zullen nog volgen!

vlecht 2    vlecht
Mooie vlecht gemaakt door een verpleegkundige!

 

Deze pagina delen