Alles rustig aan

Zaterdag 3 maart

Vannacht werd ik wakker omdat ik last had van mijn luchtwegen. Ik was een beetje kortademig en er zat een soort stekende pijn in mijn keel. Ik hoopte dat even staan zou helpen om daarna weer verder te kunnen te slapen. Van de verpleegkundige van de nachtdienst mocht ik 2 paracetamollen. Wie weet zouden die de scherpe randjes eraf halen. Achteraf klopte dat ook, mijn keel deed langzaam wat minder pijn tijdens het ademhalen. Hierdoor heb ik nog weer rustig verder kunnen slapen tot ik om 6:45 uur al het infuus kreeg… De verpleegkundige wilde het ‘s ochtends geven omdat het overdag al zo druk is. Dus vanochtend vroeg heb ik mijn antibiotica al gehad. Heb ik daar de rest van de dag geen last van! Na het infuus heb ik nog een beetje kunnen slapen en om 8:00 uur was het alweer tijd voor het ontbijt. Ook deze ochtend heb ik opnieuw geen last meer van koude rillingen en koorts, dus het gaat nu wel echt de goede kant op. Nu heb ik ook geen verhoging meer.

Na het ontbijt heb ik ook meteen een paar rondjes over de afdeling gelopen. Hopelijk is dat ook goed voor mijn longen. Mijn moeder en zusje kwamen lekker op tijd, al rond 11:30. Ze hadden een lekkere lunch voor me meegenomen. Ook kreeg ik een zak druiven, lekker voor later op de dag!
Wat ook niet geheel onbelangrijk is, is dat mijn moeder voor schone kleding had gezorgd. Ik ben hier tenslotte nog tot dinsdag. Dus meteen weer wat schone kleding in mijn kast gelegd, altijd fijn.
Rond 12:00 uur kreeg ik ook weer 2 paracetamollen en daarna zijn we de lunch gaan opeten die mijn zusje voor me heeft gemaakt. Dat was koude pastasalade, één van mijn favoriete maaltijden! In de winter natuurlijk wat minder aantrekkelijk, maar we zaten toch lekker binnen.
Daarna hebben we met ons drieën een rondje gelopen op de afdeling en hebben we ook een paar potjes gepest op bed. Ik voelde me vandaag dus toch weer wat beter dan gisteren! Want eerder dan vandaag, zeker weten, zou ik daar niet genoeg puf voor hebben.

Wat wel fijn was om te horen, is dat de oplosbare hechtingen deels al opgelost zijn. Daar kwam mijn moeder achter. Ze wilde even kijken hoe het met de wond ging en op bepaalde plekken zag je al gewoon geen draadjes meer. Super fijn dus! De operatie is natuurlijk komende dinsdag ook alweer twee weken geleden! Ze had er wat foto’s van gemaakt zodat ik het ook echt kan geloven. De wond begint hier en daar ook te jeuken, dus het genezingsproces is in volle gang.
Vlak nadat mijn moeder en zusje weg zijn gegaan, kwam een vriend met zijn moeder bij me op visite. Gezellig! Met hun heb ik ook nog een uurtje gekletst. Daarna voelde ik wel dat ik even moest gaan slapen. Ik heb vandaag gemerkt dat visite van 4 mensen best wel druk voor me is. Als ik straks weer thuis ben, moet ik het dus ook rustig aan doen, ook al is visite zo gezellig.  Thuis is visite natuurlijk altijd makkelijker! Maar toch heel erg op mezelf blijven letten dus.
Overdag heb ik gelukkig niet veel last van de longontsteking. Ik ben na de visite lekker op bed gaan liggen en viel toen in slaap. Wat later werd ik weer wakker, maar viel zo weer in slaap. Zo moe was ik dus geworden. Toen het avondeten kwam, ben ik pas echt mijn bed uitgekomen, heb ik gegeten en ben daarna mijn best gaan doen om wakker te blijven. Het leek mij niet zo’n goed idee om na het eten weer meteen verder te gaan slapen. Daarom ben ik 2 vriendinnen gaan bellen en heb ik gezellig met hun gekletst. Intussen liep ik rondjes op de gang, dus dat is ook weer even goed voor de beweging.

Veel mensen volgen “Wie Is De Mol?” En ik ga dat ook weer doen. Vorige week zaterdag voelde ik me best wel ziek, dus heb ik die aflevering niet gezien. Ik ben deze avond de aflevering van vorige week gaan kijken op Uitzending gemist op mijn mobiel. Dan was mijn avond ook weer gevuld! Tegen tienen was de aflevering afgelopen en ik ben toen naar bed gegaan. Ik voelde me nog steeds moe, dus verder slapen was zeker niet verkeerd.

Ik krijg ‘s avonds nog steeds morfine (en weer 2 paracetamollen), dat is wel fijn, want dat haalt ‘s nachts toch de meeste pijn weg. Ik ben ook best snel in slaap gevallen. Op naar zondag en dus ook steeds een stap dichterbij dinsdag!

hechting1 hechting2

Op de foto links zie je geen hechtingen meer, op de foto rechts zie je nog wel hechtingen. De hechtingen zijn dus al bezig met oplossen op bepaalde plekken van de snee.

 

Deze pagina delen